Charakterystyka

Dostojny, odważny i roztropny Odyn stał na czele bogów w mitologii skandynawskiej, która obfitowała w mrożące krew w żyłach opowieści o bogach surowych i wojowniczych. Czczono więc Odyna przede wszystkim jako patrona wojny i zwycięstwa. Był tez panem poezji i mądrości, współuczestniczył w tworzeniu ziemi i człowieka.
W czasach przedchrześcijańskich, około IV tysiąclecia p.n.e., surową, mroźną Skandynawię zasiedliły pierwsze ludy germańskie. Germanowie zapisali się w historii jako niepokonani wojownicy, słynący z ciągłych wojen i najazdów. Ze swych siedzib na północy wyruszyli z czasem na podbój całej Europy. Północnogermańskie opowieści należą do najkrwawszych w mitologiach germańskich. Przypominają najkoszmarniejsze horrory, w których krew płynie strumieniami. Nie ma w nich litości dla wrogów, a życie bohaterów polega na nieustannej walce. Pełnym rycerskiego wigoru bóstwom obca była czułość i delikatność. Żądnym wojennych zdobyczy ludom Skandynawii potrzebni byli opiekunowie nie znający lęku a ni litości. Było ich wielu tak jak wiele jest wersji legend staroskandynawskich. Po okresie panowania boga burzy Donara i boga nieba Tyra przyszedł czas na Odyna.
Na czele panteonu wojowniczych bogów Azów stał więc bóg wojny i zwycięstwa. Choć bywał okrutny i krwawy, pragnął też mądrości. Aby ją posiąść potrafił być pokorny i umartwiać się. Nie był jedynie niszczycielem potrafił tez tworzyć: wraz ze swymi braćmi stworzył ziemię i człowieka. Dzięki jego staraniom na ziemi pojawił się dar natchnienia i tworzenia poezji.

O ile nie zaznaczono inaczej, treść tej strony objęta jest licencją Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 License